Zanim wyruszysz
Co zobaczysz
Treningowi nie towarzyszy komentarz, dlatego przygotowaliśmy klucz dla widza: piaffe, passage, piruet, airs above the ground oraz wyjaśnienie, dlaczego niektóre konie są ciemne.
Zarezerwuj miejsce na szkolenie ↗Dlaczego warto przeczytać to najpierw
Podczas porannego treningu nikt się nie odzywa, więc godzina wprawnej jazdy może minąć jako rozmyty obraz koni kroczących i kłusujących. Znajomość pięciu pojęć pozwala podążać za tym, co się dzieje. Poniższe źródła to artykuły Wikipedii o poszczególnych figurach oraz własne strony szkoły jazdy, a to, co następuje, ściśle się ich trzyma. Nic nie gwarantuje, że dana figura pojawi się tego poranka, ponieważ ćwiczenia zmieniają się wraz z codziennym harmonogramem. Traktuj to jako klucz do pracy, a nie listę tego, co będzie prezentowane.
Piaffe
Piaffe to wysoce skrócony, rytmiczny kłus w miejscu lub niemal w miejscu. Zad obniża się, stawy tylnych nóg uginają, a przód pozostaje lekki i ruchliwy, z wyraźnym rytmem i momentem zawieszenia między stąpnięciami. Wygląda to jak koń tańczący bez przemieszczania się. To figura na poziomie Grand Prix, istotna także z innego powodu: koń wchodzi w levade i airs above the ground właśnie z piaffe, jest więc zarówno elementem budulcowym, jak i popisowym.
Przejście
To bardzo zebrany, bardzo wzniosły kłus. Koń unosi ukośną parę nóg wysoko i trzyma nogę w powietrzu dłużej niż w jakimkolwiek innym kłusie, dzięki czemu wydaje się poruszać w zwolnionym tempie. Wikipedia opisuje to tak, jakby koń tańczył. Wymaga to konia dobrze ugruntowanego w treningu oraz jeźdźca, który potrafi utrzymać go jednocześnie energicznym i spokojnym. W szkole pasaż jest jednym z elementów prezentowanych w ramach pracy wysokiej szkoły.
Piruet
W piruecie koń zatacza przodem mniejsze koło niż zadem. Przednie nogi i zewnętrzna tylna noga poruszają się wokół wewnętrznej tylnej nogi, a koń pozostaje lekko zgięty w kierunku ruchu. Ćwiczenie można wykonywać w stępie lub w galopie, jako ćwierć, pół, trzy czwarte lub pełny obrót. W idealnym wykonaniu koń niemalże obraca się w miejscu. W galopie półpiruet powinien zająć trzy foule, a pełny piruet od sześciu do ośmiu. Kiedy wygląda to łatwo, to właśnie efekt treningu.
Powietrzne akrobacje nad ziemią
To są skoki szkolne, podczas których koń odrywa się od ziemi: lewada, kurbeta, kapriola i inne. W lewadzie koń trzyma przednią część ciała uniesioną pod niskim kątem, przenosząc ciężar na zad. W kurbece podskakuje do przodu na tylnych nogach z podwiniętymi przednimi. W kaprioli wyskakuje i wyrzuca tylne nogi, co Wikipedia nazywa najtrudniejszym ze wszystkich. Szkoła jazdy podaje, że te ewolucje są rzadko prezentowane podczas porannego pokazu.
Konie ciemne i siwe
Lipizzany rodzą się ciemne – zazwyczaj gniade lub kare – i z wiekiem siwieją, a proces ten kończy się między szóstym a dziesiątym rokiem życia. Dlatego białe gwiazdy szkoły to siwe konie, a młode ogiery, które można zobaczyć w ujeżdżalni, wciąż na wczesnym etapie szkolenia, są często ciemniejsze. Szkoła pielęgnuje pewną tradycję: w swoich stajniach zawsze trzyma co najmniej jednego gniadego ogiera lipizzana, a uważa się, że gniady koń przynosi szczęście. Jeśli zobaczą Państwo ciemnego konia pracującego wśród siwych, właśnie dlatego.
Jak wygląda dobry standard
Szkolenie to bardziej spokój niż popis. Opis piruetu w Wikipedii mówi, że koń powinien pozostać rozluźniony, zaangażowany i responsywny, i ten sam standard obowiązuje w całym klasycznym jeździectwie, które stawia sobie za cel badanie naturalnych ruchów konia i szlifowanie ich poprzez systematyczny trening. Zwróć uwagę na konia, który wygląda na nieśpieszącego się, i jeźdźca, który wygląda na nieruchomego. Znakiem sukcesu jest to, że wydaje się, iż nic się nie dzieje. Ta cisza jest tym, po co warto spędzić godzinę na obserwacji.
Źródła